Content
Dym z palonych ziół unoszący się z komina miał rozpędzać chmury, które rozchodziły się na boki (stąd etnometodologia wykorzystanie na wianki grzmotnika/rozchodnika). Pierwotnie zbierano zioła łąkowo-polne, z czasem zaczęto też wykorzystywać rośliny ogrodowe. Aby wianki posiadły wszelkie pożądane właściwości wynikłe z przechowywania w miejscu świętym i poświęcenia, należało je zebrać w odpowiednim miejscu. Gotowy wianek możesz poświęcić w kościele, powiesić w domu na ścianie lub oknie.
W Oktawę Bożego Ciała
Dziś w Kościele księża błogosławią i święcą wianki, prosząc Boga o opiekę nad przyrodą, obfite plony, ochronę przed zniszczeniem i zatruciem. Gdzieniegdzie do poświęconych wianków dodawano paski papieru, z wypisanymi słowami czterech Ewangelii. Zioła z wianków stosowano też jako lekarstwo na różne choroby. Dymem ze spalonych wianków okadzano krowy, wyganiane po raz pierwszy na pastwisko. Na wsiach wierzono, że poświęcone wianki, powieszone na ścianie chaty, odpędzają pioruny, chronią przed gradem, powodzią i ogniem.
Po zimie, wyjeżdżając w pole na orkę, umieszczano wianek pod pierwszą skibą. Wiara w moc wianków sprawiła, że używano ich do wielu obrzędów i zwyczajów. Obecnie po powrocie do domu wianki zawiesza się za świętymi obrazami, nad oknami i przy wejściu. Dlatego ksiądz prosił Boga, aby przyjął do nieba tych, którzy składali wianki na ołtarzu.
Roślina na wianki – jakie kwiaty i zioła do plecenia wianków?
Niemal każda kwiaciarnia, pracownia florystyczna, czy inna instytucja związana z kwiatami organizuje warsztaty z robienia wianków. Wykorzystuje się przy ich tworzeniu niemal wszystkie gatunki kwiatów, łącznie z najbardziej szlachetnymi orchideami, różami, czy frezjami. Wianki z żywych kwiatów w stylizacji ślubnej przeżywają wielki renesans. Nikt już nie pamięta o wielowiekowej tradycji, która czasami wydawała się piętnująca i nietaktowna. W wielu domach wito zawsze dziewięć tych wianków, każdy z innego ziela (z macierzanki, rozchodnika, nawrotka, kopytniku, rosiczki, mięty, ruty, stokroci i barwinku).
Wiara w moc wianków sprawiła, że używano ich do wielu obrzędów i zwyczajów
Podczas aktu święcenia wianków na Mszy św. Mimo że oktawa Bożego Ciała została zniesiona dekretem papieża Piusa XII w 1955 r., zwyczaj święcenia wianków na jej zakończenie przetrwał w wielu polskich parafiach, szczególnie w małych miasteczkach i na wsiach. Podczas aktu święcenia wianków w Oktawę, wznoszono modlitwy o opiekę nad polami, o pomyślne zbiory i ustrzeżenie ich przed zniszczeniem.
- Jednak w niektórych parafiach mogą występować drobne różnice w organizacji tego wydarzenia, w zależności od lokalnych tradycji.
- Dola wianka, komu się dostanie, czy zatonie lub popłynie w kraj świata, stanowi wróżbę dla dziewczęcia, powód do niepokoju, radości, nadziei…
- Zioła z wianków stosowano też jako lekarstwo na różne choroby.
- Przed dniem Oktawy Bożego Ciała, chętne panie wiły wianki
- Choć dziś może się wydawać dekoracyjnym dodatkiem do procesji, niegdyś wianki były prawdziwym talizmanem – symbolem czystości, obfitości plonów i ochrony przed żywiołami.
Tradycyjny wianek, przynoszony do święcenia w ostatni dzień oktawy Bożego Ciała, powinien być upleciony z roślin, które od wieków obecne były w ludowej kulturze i symbolice. Wianki na oktawę Bożego Ciała mają długą historię – od ludowej ochrony przed burzami po symboliczne znaczenie w liturgii. Modne stają się także wianki łączące kwiaty hodowlane, cięte z tymi polnymi lub takie z samych roślin łąkowych i traw.
Z czego zrobić wianek na zakończenie oktawy Bożego Ciała? Wianek z ziół i kwiatów
Zaczyna się w wieku kilku lat od wianków z polnych kwiatów. Warto przypomnieć sobie, jakie znaczenie miały w polskiej tradycji i przekonać się, ile z niej zostało. Pamiętaj, że wybór kwiatów może zależeć od pory roku, preferencji kolorystycznych oraz tematu wianka.
Ile zarabia organista w kościele? Zaskakujące fakty o wynagrodzeniach
Dziewczęta nosiły wianki przy okazji ważnych świąt i uroczystości. Dziewica, która postradała swój wianek, już go nigdy potem na głowę włożyć nie mogła. Stąd dziewczęta ubierają głowy w wianki, których mężatki nigdy nie nosiły, bo zabraniał im tego obyczaj narodu, będący prawem zwyczajowym. W słowiańskiej kulturze wianek był symbolem niewinności dziewczyny.
